IZEGEM FIETST
Een zonnige zondag, maar geen zomerse zondag, want een koude noorderwind blies ongenadig in het gezicht van de vele deelnemers aan Izegem Fietst. De tocht startte aan de nieuwe sporthal te Kachtem, 't SOK. De tocht zelf ging richting Ardooie en buurgemeenten. Secretaris Koen kreeg een 40-tal inschrijvingskaarten van bestuurslid Stefaan. Maar na vijf minuten was al duidelijk dat dit veel te weinig zou zijn. En hij kreeg gelijk: 77 kaarten hadden IVAC in het vakje 'club' staan. Dat was meteen goed voor de eerste plaats. Het werd plots zomer voor Ivac ! Een drietal fotografen maakten sfeerbeelden van de grote IVAC-bende. Bekijk ze gerust in onze rubriek 'fotoalbum'.
Nu nog goed scoren tijdens de Massaloop en de volksspelen en de weg ligt open voor een nieuwe titel van "Sportiefste Vereniging van Izegem". Dank aan alle fietsers !
LENTEWANDELING: WOI HERBELEEFT!!
Ivac is een club met veelzijdige leden. Eéntje ervan kon op zondag 4 mei zijn kunnen demonstreren aan 51 aandachtige luisteraars. Fernand Verstraete, voorzitter van WFA België zou ons tijdens de lentewandeling het verhaal vertellen van de Grooten Oorlog, die 90 jaar terug beëindigd werd.
Maar eerst kregen we een korte uiteenzetting over de geschiedenis van Zonnebeke zelf. Zo leerden we dat deze frontgemeente ooit een grote abdij had. Op het kerkhof werden we ook met iets unieks geconfronteerd. Een ondergrondse crypte waarin enkele oudstrijders liggen. Niets uniek zou je geneigd zijn te zeggen, maar niets is minder waar. Hier kon je de grafkisten zo maar aanraken. Er lag zelfs een oudstrijder bij, die in 1830 de Nederlanders had bevochten in de onafhankelijkheidsstrijd voor België.
Na het bezoek aan het kerkhof sneed Fernand het thema van de dag aan: WOI. Via de Road to Passchendaele (oude spoorwegbedding, nu fietspad) belandden we op Tyne Cot Cemetery. Dit Britse kerkhof is het grootste oorlogskerkhof van de Commonwealth over heel de wereld. Bij het zien alleen al, word je stil en begin je onvermijdelijk na te denken. Meer dan 12000 soldaten liggen er begraven en nog eens 35000 namen staan gebeiteld in herdenkingsstenen. Iedere soldaat die hier begraven ligt, heeft zijn verhaal. Fernand haalde er enkele uit en wist de menigte duidelijk te boeien.
We waren al bijna drie uur onderweg. Tijd om iets te drinken, want de zon had duidelijk haar sporen achtergelaten. Dames die hun topjes al uit de kast hadden gehaald, liepen al rond met roodverbrande schouders (de zonnebrandolie was duidelijk in diezelfde kast blijven liggen...) en het stof dat door landbouwwerktuigen de lucht werd ingejaagd, bleef in de kelen van de aanhoorders (en zeker ook van de gids) hangen. Op naar Waterfields, waar we gastvrij werden ontvangen. Meteen werden alle tafels en stoelen naar buiten gesleurd, zodat we in het zonnetje wat konden namijmeren over die vreselijke oorlog. Gids Fernand trakteerde met een heerlijk stuk gebak en penningmeester Ronny gaf een rondje uit de IVAC-kas. Om 17u45 gaf de secretaris het sein aan de bende om terug te keren naar Zonnebeke, waar we onze gids van harte bedankten voor zijn deskundige uitleg.
Hopelijk blijven de volgende generaties dit vreselijke verhaal verder vertellen, want iedereen is ervan overtuigd: DAT? NOOIT MEER! Maar zoals het spreekwoord zegt, "een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen", dat kunnen we jammer genoeg niet zeggen van die andere soort, ook wel MENS genoemd. Want dagelijks zien we nog schrikwekkende taferelen op TV. Misschien moeten zij ook wel eens een bezoekje brengen aan Zonnebeke en omstreken.
Het was een lange namiddag, maar het was zeker de moeite waard.
BEDEVAARTSLOOP DADIZELE
Om 6u50 was het nog zeer stil aan de ingang van het Stedelijk Sportstadion. Sifke en Maria waren al op post, de koffer van de wagen wijd open, klaar om een hoop sporttassen in te laden. Nog geen 10 minuten later was de groep al 30 personen groot, fietsers incluis. Aan een tempo van iets onder de 12 km per uur trokken we richting Dadizele. Een fris windje en een felle zon aan de hemel maakten er een gezellig tochtje van. Op het eind moest Jerome even afhaken, maar enkele Ivacers en een hoop fietsers bleven hem steunen tot aan de finish. De kranige 73- jarige Ivacer bereikte zo al zwetend en puffend toch de basiliek, het eindpunt. De helft van de groep bleef nog wat hangen in Dadizele. In het Koffiehuis genoten ze van een heerlijk ontbijt, terwijl de andere helft de terugweg lopend had aangevat. Willy Seynhaeve kwam ter plaatse om de sfeer en wat inspiratie voor 't Ivacertje op te snuiven.Toen we om halftien huiswaarts keerden, zagen we op het terras van een plaatselijk café drie Ivacers nog nagenieten van hun ontbijt. Vooral Dominique De Busschere en Johny Waelkens, die de tocht wandelend hadden afgelegd, vonden het al tijd voor een Leffe! Dat is natuurlijk een van de voordelen als je vroeg opstaat. Volgend jaar gaan we opnieuw naar Daisel maar dan op 1 mei. Tot de volgende.